باید خطاب به کسانی که آثار تاریخی یک منطقه را غارت کرده و برای خود مال و اموالی دست و پا میکنند بگویم که شما با این کارتان به هویت و گذشته یک قوم خیانت کرده اید انهم خیانتی که هرگز جبران نخواهد شد آیا برای فرزندان شما مهم نیست که بدانند از چه زمانی در زادگاهشان انسان میزیسته و قدمت آبادیشان مربوط به چه دوره ای است؟؟؟ 

آیا ساکنان یک منطقه دوست ندارند بدانند که در زمان هخامنشی یا ساسانی چه کسانی در منطقه اشان میزیسته؟

 آیا دزدان اشیا باستانی نمیدانند که یک شی باستانی همانند یک کتاب است که بسیاری از ناگفته های و ادعاهای تاریخی را اثبات میکند!!!!

1-قلعه کلد گوری(گبرها)

2-قلعه کلات سرخو

3-تل داووتی

4-خانه اباذری ها

5-امام زاده شاه ابوالقاسم

6-قلعه ای مشابه قلعه کلد گوری(بی نام و نشان)

این افسانه را زمان کودکی مادرانمان در گوشمان نجوا میکردند!!!!

میگویند زمانیکه قوم گبرها قصد کوچ کردن از این روستا را داشتند بعلت غیرقابل حمل بودن طلا و جواهراتشان همه آنها را در برکه ای پنهان نموده و ورودی برکه را مهر و موم کردند و هنگام عبور از یکی از روستاها بخاطر لطف یک روستایی قاطری به او بخشیدند و به او گفتند که این قاطر را آب و جو بخوراند سپس قاطر خودش بر طبق عادت به سمت برکه گنج میرود اما دهقان روستایی از سر ذوق و شوق بدون دادن اذوقه حیوان را راهی کرد که حیوان زبان بسته میان راه تلف شد و این برکه پر از  طلا و جواهرات برای همیشه بصورت راز باقی ماند.

قلعه ای دیگر به سبک و موقعیت و همسو و هم جهت با  قلعه کلد گوری اما در ابعاد کوچکتر و به فاصله 2 کیلومتر از قلعه کلد گوری در بالای مزرعه ای بنام چه پوهک قرار دارد که نام و نشان این قلعه فعلا برای کسی مشخص نمی باشد.تلاش من برای یافتن اثری از ساکنین این قلعه ادامه دارد.انچنان که به نظر میرسد این قلعه بعلت شباهت با قلعه کلد گوری میبایست از نسل همان ساکنان(گبرها) باشد.

این قلعه که نسبت به بقیه قلعه های این روستا سالم مانده است در فاصله چندین کیلومتری و در ارتفاعات صعب العبور کوهستان های این منطقه قرار گرفته است که برای دیدن این قلعه باید مسافت زیادی را با دشواری طی کرد طبق مشاهدات چندین بار در زمان های مختلف بازسازی شده و مورد استفاده قرار گرفته است و الظاهر به قلعه های نظامی شباهت دارد و آخرین ساکنین این قلعه یاغی های زمان قاجاریه میباشند.برکه های و آب انبارهای آنها و چاه حفر آب هنوز سالم مانده اند.

این بنای مذهبی و تاریخی که مراجعه کننده گان و زیارت کننده گان و عاشقان زیادی دارد محل نذر و نیاز و گرفتن حاجات اهالی میباشد و مردم این آبادی بسیار به این امامزاده دلبستگی و عشق دارند. بطوریکه در ایام ماه محرم پیاده با گروه های زنجیر زنی و سینه زنی به زیارتش میروند.

این بنا که در چند کیلومتری این روستا و در وسط صحرا قرار دارد و بنام تل داووتی یا تل دعوتی نام گرفته تنها بخشی از ارتفاعات آن پیداست و مابقی در زیر خاک صحرای وسیع و هموار مدفون شده است مصالح بکار رفته در ساخت آن ساروجی متفاوت و بسیار مقاوم و محکم میباشد که در جای دیگر یا قلعه ای دیگر مشاهده نشده است مشخص است که زمان زیادی نیاز است تا قلعه ای به این بزرگی کلاً در زیر خاک مدفون شود پس از شواهد قضایا مشخص است که بسیار قدمت دارد .به گفته اهالی این قلعه محل دعوت و برپایی جشن های بقیه قلعه ها بوده است و به همین دلیل به قلعه دعوتی معروف شده است.

این قلعه پهناور و عجیب در بالای روستای چاه کور علامرودشت بر روی تپه ای پهناور و استراتژیک(دره مانند) قرار دارد و طبق گفته اهالی روستا در این قلعه قدیمی قومی بنام گبرها که بسیار ثروتمند بوده اند زندگی میکرده اند که هنوز دیوارهای قلعه و بقایای آن موجود است و طبق شواهد فعلی و ظاهری دژی محکم در برابر تهاجمات دشمنان بوده است.میگویند بعد از حمله اعراب به ایران در زمان ساسانیان این قوم از این مکان مهاجرت کرده اند.این قوم برای ساختن دیوارهای قلعه از مصالحی محکم بنام ساروج استفاده میکرده اند.بعد از مهاجرت این قوم گویا قلعه بر اثر زمین لرزه فرو ریخته است.به زودی عکسهایی از بقایای این قلعه برروی همین وبلاگ قرار خواهد گرفت.چاه حفر شده برای آب هنوز سالم است و قابل مشاهده.در ضمن کنار این قلعه چشمه ای بوده که چند سالی است خشک شده است و امروزه این چشمه را آب میرا میخوانند اما مدرکی در دست نیست که این چشمه در زمان قدیم به چه نامی بوده است.

این روستا در یک فضای گودال مانند و در ارتفاع پایین تر نسبت به روستاهای همجوار قرار گرفته است بطوریکه بهار سرسبزتری نسبت به همسایگان خود دارد و در هنگام عبور از جاده که از کنار دشت میگذرد متوجه هوای خنک این منطقه میشوید!!! شاید به دلیل این ویژگیهای آب و هوایی بوده که باعث شده در قدیم توجه قلعه سازان را به خود جلب کرده و باعث ایجاد قلعه هایی به یاد ماندنی و عجیب شود!!! همچنین این آبادی دارای قنات های بسیار زیادی میباشد که قدمت آنها بسیار زیاد است و نشان از قدمت کشاورزی در این روستا میباشد.استان فارس و مخصوصاً جنوب این استان که جنوب ایران نیز میباشد دارای آثار تاریخی متعددی میباشد تا حدی که در روستایی بسیار کوچک آثار چندین قلعه باستانی مربوط به دوره های هخامنشی و ساسانی و شاید خیلی قبل تر از آنها باشد. 

با تکیه بر خدای بزرگ و منان و امید به یاری دوستان و همشهریان عزیز وبلاگی در زمینه تاریخ و تمدن و قدمت روستای تاریخی چاه کور شروع کرده ایم امید است ما را در این راه یاری فرمائید.

باتشکر-نویسنده